Het hof oordeelt dat er geen bijzondere omstandigheden zijn op grond waarvan de alimentatietermijn na twaalf jaar moet worden verlengd, ook al is de beëindiging ingrijpend. De vrouw heeft zich onvoldoende ingespannen om tot financiële zelfstandigheid te geraken. Zij had voorts meer kunnen doen om de verdeling van de huwelijksgemeenschap te bewerkstelligen. Zij heeft niet aangetoond dat het feit dat zij op haar leeftijd niet op de arbeidsmarkt terechtkon, huwelijksgerelateerd is. Het hof veroordeelt vrouw tot terugbetaling van te veel betaalde alimentatie.

Het hof heeft artikel 23 Rv geschonden door niet te oordelen op het verzoek van de vrouw tot terugbetaling van de te veel betaalde kinderalimentatie. Tevens heeft het hof niet de regels toegepast die volgens vaste rechtspraak gelden met betrekking tot de ingangsdatum van een (gewijzigde) onderhoudsverplichting.

Het hof vergeet twee schulden te betrekken in de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap, verrekend ten onrechte door de man na de peildatum betaalde premiebetalingen en vergeet een bedrag aan rente te betrekken bij de vaststelling van het door de man aan de vrouw uit hoofde van verdeling en verrekening te betalen bedrag. De Hoge Raad doet de zaak zelf af.

Paradiso & Campanelli

Bij draagmoederschap staat belang kind voorop. Commercieel draagmoederschap. Geen genetische ouders. Strijd met openbare orde. Weigering Italië tot erkenning van ouderschap dat volgens Russisch recht geldig is. Maatregel van uithuisplaatsing en gezagsbeëindiging levert strijd met artikel 8 EVRM. Belang kind bij familie- en gezinsleven en bij identiteit.

Het hof vergeet op bepaalde verzoeken ter zake de vermogensrechtelijke afwikkeling van het huwelijk te beslissen. Wettelijke rente over de voldoening van een geldsom in het kader van verdeling van een gemeenschap is slechts verschuldigd vanaf het moment dat de verdeling definitief is vastgesteld.

De vrouw woonde na het uiteengaan van partijen in de echtelijke woning met de kinderen. Zij is daaruit in 2013 vertrokken om te gaan samenwonen met haar nieuwe partner. De man is in het huis gaan wonen. Thans worden de woonlasten bij helfte door de man en de vrouw gedragen. De vrouw vraagt om de man haar een vergoeding voor het gebruik van de gezamenlijke woning te laten betalen. Deze wordt gebaseerd op artikel 3:169 BW. Het hof wijst het verzoek af, omdat de vrouw in de periode vanaf het uiteengaan van partijen op 1 april 2010 tot aan 22 april 2013, toen zij in de woning woonde, ook geen gebruiksvergoeding aan de man heeft betaald en toen bovendien de kosten van de woning niet bij helfte, maar naar rato van inkomen werden gedeeld. De vrouw betaalde minder. De man heeft een evenzo lange periode als de vrouw recht op gebruik van de woning zonder daarvoor een vergoeding te hoeven betalen.

Bij beschikking van 4 maart 2013 heeft de rechtbank de door de man te betalen kinderalimentatie bepaald op € 349,75 per maand. Op 12 maart 2013 dient de man een wijzigingsverzoek in met als strekking de bijdrage met ingang van 1 januari 2013 op nihil te bepalen. De rechtbank wijst het verzoek af, omdat de man niet heeft gemotiveerd welke omstandigheden tussen 4 en 12 maart 2013 zijn gewijzigd. De man heeft gesteld met ingang van 1 januari 2013 geen draagkracht meer te hebben, omdat hij een WW-uitkering heeft naar de bijstandsnorm van een alleenstaande. Het hof begrijpt hieruit dat de beschikking van 4 maart 2013 van het begin af aan niet aan de wettelijke maatstaven heeft voldaan omdat van onjuiste of onvolledige inkomensgegevens is uitgegaan. De rechtbank had ambtshalve de rechtsgronden moeten aanvullen. Dat tegen de beschikking van 4 maart 2013 geen hoger beroep is ingesteld, doet daaraan niet af. Het hof beoordeelt de draagkracht van de man opnieuw en vernietigt de bestreden beschikking van de rechtbank.

Een niet-gecertificeerde instelling verzoekt na 1 januari 2015 om machtiging tot plaatsing in een verblijf(netwerk)pleeggezin.

Een niet-gecertificeerde instelling verzoekt na 1 januari 2015 opheffing van de ondertoezichtstelling.

De man heeft naar het oordeel van het hof zowel in eerste aanleg als in hoger beroep onvoldoende inzicht gegeven in zijn financiële situatie vanaf september 2013. De stellingen van de man zijn bij gebreke van het overleggen van de belastingaangifte en belastingaanslag 2013 niet te verifiëren. Het hof is daarom niet in staat het inkomen van de man en daarmee zijn draagkracht vast te stellen. Voorts is het hof met de rechtbank van oordeel dat van de man mag worden verwacht dat hij een belastbaar inkomen van € 38.534 kan genereren, gelet op hetgeen hij in 2009 en 2010 als winstaandeel in een vof had. Van inspanningen om zijn verdiencapaciteit te benutten, is het hof niet gebleken. Niet vast is komen te staan dat de man een lager inkomen heeft dan het door de rechtbank in aanmerking genomen inkomen noch dat hij niet de verdiencapaciteit heeft om dit inkomen te genereren. Het hof bekrachtigt de beslissing van de rechtbank.