IPR. Internationale kinderontvoering. Moeder ontvoert twee zoons naar Pakistan. Dit land is geen partij bij het Haags Kinderontvoeringsverdrag (HKOV). De rechtbank past regels HKOV naar analogie toe. Gezien het doel van het HKOV is de rechtbank van oordeel dat het HKOV er niet aan in de weg staat dat de Nederlandse rechter kennisneemt van het verzoek tot teruggeleiding. De rechtbank baseert haar bevoegdheid vervolgens op artikel 3 Rv, nu Brussel II-bis, het HKBV ’96 en artikel 5 Rv toepassing missen, en de vader/verzoeker zijn gewone verblijfplaats in Nederland heeft, partijen en de kinderen voor de ontvoering hier hun gewone verblijfplaats hadden en allen de Nederlandse nationaliteit hebben. De zaak wordt, gelet hierop, als voldoende met de Nederlandse rechtssfeer verbonden geacht. Na een inhoudelijke beoordeling gelast de rechtbank de teruggeleiding van de kinderen naar Nederland.

De rechtbank beslist over de echtscheiding en een aantal nevenvoorzieningen, maar splitst het nevenverzoek over afwikkeling huwelijkse voorwaarden af. In de overwegingen geeft de rechtbank een oordeel over de betekenis van een eerder gesloten vaststellingsovereenkomst inzake de verdeling. De vrouw komt slechts daarvan in hoger beroep. Het hof oordeelt dat het oordeel over de vaststellingsovereenkomst een tussenbeschikking betreft, waarvan hoger beroep slechts tegelijk met de einduitspraak is toegelaten. Niet-ontvankelijkheid.

Huwelijk heeft ruim 41 jaar geduurd. Man verzoekt echtscheiding die wordt uitgesproken en in 2012 is het huwelijk ontbonden. De man heeft gepoogd de vrouw dood te slaan. Dit misdrijf is hem niet toegerekend wegens vasculaire dementie. Hij is ontslagen van alle rechtsvervolging. De vrouw is van mening dat wegens dit misdrijf er geen verdeling bij helfte van de huwelijksgoederengemeenschap dient plaats te vinden. De kantonrechter heeft deze vordering toegewezen. Hof wijst vordering in hoger beroep alsnog af. De vergelijking met de situatie in HR 7 december 1991, NJ 1991/593 (moordhuwelijk) gaat niet op.

Gemeente wil betaalde uitvaartkosten op grond van artikel 22 Wet op de lijkbezorging (Wl) jo. artikel 1:392-396 BW verhalen op de weduwe van de overleden man. Rechtbank wijst het verzoek af, omdat artikel 22 Wl geen grondslag biedt voor verhaal op de echtgenoot.

Manuello en Nevi t. Italië

Bezoekrecht grootouders en kleinkind. Familie- en gezinsleven tussen kleinkind en grootouders. Vader van kind verdacht van seksueel misbruik van dochtertje. Toekenning bezoekrecht maar vervolgens geen tenuitvoerlegging. Rechterlijk verbod op bezoekrecht. Langdurige procedure.

Penchevi t. Bulgarije

Moeder moet voor haar opleiding naar Duitsland toe. Kind mag van vader niet meereizen. Hoogste rechter weigert vervangende toestemming aan moeder. Recht van ouder en kind op genot van elkaars gezelschap. Besluitvorming duurt veel te lang. Artikel 8 EVRM geschonden.

De rechtbank brengt in een uitgebreid gemotiveerde uitspraak de alleenstaande-ouderkop niet in mindering op het gevonden tabelbedrag van het eigen aandeel kosten van kinderen. De aanbeveling van de Expertgroep Alimentatienormen kan ertoe leiden dat er geen behoefte meer resteert. Er is dan geen aanleiding een onderhoudsbijdrage op te leggen. De rechtbank leidt uit wetsgeschiedenis van de hervorming kindregelingen af dat het de bedoeling is geweest dat de kop ten goede komt aan de alleenstaande verzorgende ouder. Maar dat moet er niet toe leiden dat de ouder minder kinderalimentatie ontvangt, als er wel draagkracht is.

Afstamming. Verzoek tot vernietiging erkenning door dochter van 32 jaar oud die altijd heeft geweten dat haar juridische vader niet haar biologische vader is. Verzoek wordt ver buiten de termijn ex artikel 1:205 lid 4 BW ingediend. Rechtbank ontvangt verzoekster desondanks in haar verzoek. Zij is van oordeel dat het vasthouden aan de termijnen die de wet voorschrijft in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid een ongerechtvaardigde inmenging in het familie- en gezinsleven van verzoekster oplevert en daarom strijdig is met artikel 8 EVRM. De biologische en maatschappelijke werkelijkheid moeten prevaleren boven het belang van de wettelijke termijnen. De rechtbank vernietigt vervolgens de erkenning en stelt voorts het vaderschap van de biologische vader vast.

Kinderalimentatie. Behoefte kind van ouders die nooit hebben samengewoond. Behoefte van het kind in 2006 is op basis van de financiële gegevens van partijen van 2005 vastgesteld, rekening houdend met het destijds ontvangen kindgebonden budget. Inkomen vader sindsdien substantieel gestegen. Hof acht het redelijk dat het kind van deze inkomensstijging kan meeprofiteren. Hof bepaalt de behoefte van het kind aan de hand van het gemiddelde van de behoefte, berekend op basis van het huidige besteedbaar inkomen van moeder, vermeerderd met het kindgebonden budget, en het besteedbaar inkomen van vader, eveneens vermeerderd met het kindgebonden budget. Het gemiddelde wordt conform de Alimentatienormen verminderd met het voor het kind ontvangen kindgebonden budget.

De man stelt in hoger beroep dat een rechtsgeldige akte van verdeling is opgemaakt en ondertekend, waarin partijen van pensioenverevening over en weer hebben afgezien. Het hof gaat na hoe de akte van verdeling en levering tot stand is gekomen en stelt vast dat de pensioenen wel degelijk een van de discussiepunten betrof. Het hof concludeert dat de man erop heeft mogen vertrouwen dat de vrouw wel degelijk van verevening heeft willen afzien.